Maciej Rybiński (generał).html

 
ca de en es fr it nl no pl pt ru ro fi sv tr vo


 

Maciej Rybiński

Urodzony 24 lutego 1784
Sławuta
Zmarł 17 stycznia 1874
Paryż

Maciej Rybiński herbu Wydra (ur. 24 lutego 1784 w Sławucie na Wołyniu, zm. 17 stycznia 1874 w Paryżu), polski generał, ostatni wódz naczelny powstania listopadowego.

Wstąpił do armii francuskiej w 1805, rok później został adiutantem Louisa Sucheta, późniejszego marszałka i para Francji. W 1807 przeszedł do armii Księstwa Warszawskiego, uczestniczył w wojnie polsko-austriackiej 1809, kampanii rosyjskiej Napoleona 1812 oraz kampanii saskiej 1813, gdzie walczył w bitwach: Smoleńskiem, Możajskiem oraz Lipskiem. W czasie ostatniej bitwy pod Lipskiem został wzięty do niewoli. Dwa lata później w stopniu majora wstąpił do armii Królestwa Polskiego.

Po wybuchu powstania listopadowego w nocy 29/30 listopada 1830 dowodził najpierw pierwszym pułkiem Piechoty Liniowej, później Dywizją Piechoty.
W jego sztabie korpusu lekarzem był Aleksander Okorski Podczas powstania listopadowego walczył w bitwach pod:

Po zdobyciu Warszawy przez Rosjan we wrześniu 1831 awansował do stopnia generała dywizji. 10 września 1831 objął stanowisko naczelnego wodza powstania, był nim do 23 września 1831, kiedy zebrał się Sąd Powstańczy w Płocku, w którym uczestniczył. Stanowisko naczelnego wodza zostało powierzone tymczasowo gen. Janowi Nepomucenowi Umińskiemu. Po raz drugi wodzem naczelnym został 24 września, był nim do 5 października 1831. Został oskarżony o rokowania z gen. Paskiewiczem w sprawie kapitulacji. 5 października 1831 r. skierował 20-tysięczną armię do Prus.

Po upadku powstania, wyjechał na emigrację do Paryża, gdzie w 1843 roku założył Stronnictwo Wojskowe. Zmarł 17 stycznia 1874 w Paryżu. Pozostawił po sobie Pamiętniki z lat powstania listopadowego.


Poprzednik
Bonawentura Niemojowski
tymczasowy
Prezes Rządu Narodowego
1831 r.
Następca
Jan Nepomucen Umiński
All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog.
  GotLink